Over zaken

Hoe Trump won, deel 1 'NeverTrump'

NeverTrump was, naast een hashtag, een niet te onderschatten beweging in het spel van de presidentsverkiezingen. Officieel boden ze tegenstand tegen de kandidatuur van de huidige president-elect omdat ie 'geen echte conservatief is'. Officieus is er meer aan de hand. (ClM)

Chronologisch: de campagnes startten op vrijdag 16 novermber 2015. Kenners en Amerikawatchers voorspelden dat Jeb Bush en Hillary Clinton de kandidaten zouden worden. Fout: Jeb Bush slaagde er, ondanks honderden miljoenen sponsorgeld, niet in om meer dan tien procent te halen in de voorverkiezing. Hij gaf al snel op en zijn campagneteam ging voor Clinton werken, wat de perceptie van een Bush-Clintondynastie aanwakkerde.

Met Jeb! out of the picture werd Marco Rubio de nieuwe wonderboy van de Republikeinse partij. Het geld, de steun van het establishment, alles werd plots op 'Little' Marco Rubio ingezet. Jammer maar helaas: net als bij Jeb! waren de gelijkenissen met Hillary Clinton te duidelijk, de steun voor Rubio kwam vanuit dezelfde hoek (Bijvoorbeeld Goldman Sachs). Bovendien was ie té conservatief op bepaalde standpunten: echtscheiding, abortus, homohuwelijk, oorlog, ...

Rubio werd weggestemd. De National Review, een magazine dat door sommigen beschouwd wordt als het partijblad van de RNC, publiceerde veertien artikels van conservatieve opiniemakers om Trump te stoppen: de NeverTrump-beweging werd geboren. Aartsconservatieven als Stephen Miller, Bill Kristol en Rick Wilson braakten de ene na de andere ad hominem uit: het fameuze lijstje: racist, seksist, ... Ted Cruz werd hun uitverkoren kandidaat, een typische conservatieve kandidaat die zijn populariteit dankt aan de Tea Party.

Tot voor de publicatie van de National Review, waren Trump en Cruz bondgenoten met vrij gelijkaardige standpunten. Een journalist vroeg Trump:'Waarom bekritiseer je Cruz nooit?', waarop Donald antwoordde:'Alles op z'n tijd, ik wacht tot ie me eerst aanvalt.' Dat was precies wat Cruz deed toen ie zich gesteund voelde door NeverTrump. Hij was enige echte conservatieve kandidaat en Trump was eigenlijk een Democrat, heette het. Toen ie gewaagde foto's van Melania Trump online gooide, reageerde Trump met 'n niet zo complimenteuze foto van mevrouw Ted Cruz, Heidi.

Waar Ted geen rekening mee hield, was de invloed van de inmiddels befaamde Trump-trollen. Wie een goed geheugen heeft, herinnert zich misschien nog de 'CubanMistressCrisis' (Cruz is de zoon van een Cubaanse migrant). Cruz zou met verschillende jonge dames uit de mainstream media seksuele relaties gehad hebben om de pers aan zijn kant te krijgen. Wellicht was er niks van aan maar de National Enquirer, een tabloid, publiceerde toch het verhaal. Cruz en de NeverTrump-beweging reageerden ontzet:'Trump heeft dit verhaal verzonnen, dat bewijst dat ie een smeerlap is!' Trump wist daar niet vanaf en de pro-Trump-trollen lachten en schreven artikels over hoe goedgelovig Cruz was: een valstrik waar ie met open ogen inliep.

Het Republikeinse speelveld was uitgedund tot nog slechts drie kandidaten: Trump, Cruz en Kasich. NeverTrump begon te spinnen: als Kasich erin slaagde om stemmen van Trump weg te halen en Cruz een aantal staten zou winnen, was het nog mogelijk om op het partijcongres Trump, ondanks meer stemmen, niet te nomineren. Opnieuw een nederlaag voor de experts en de mainstream media: hoezeer ze dit verhaal ook probeerden te promoten, hoe meer Trump won. Een nieuwe strategie was nodig voor NeverTrump en die was makkelijk te vinden in de Clinton-campagne: Trump werkt voor Poetin. (Kasich was nooit meer dan een pion in het spel van de NeverTrump-beweging.)

Bijna iedereen, ongeacht overtuiging, speelde het spelletje mee: Julian Assange en Wikileaks werden Russische hackers genoemd, Trumps campagnemanager Manafort werd aangevallen omdat ie zaken deed in Rusland en Oekraïne. Brexit-supporter en journaliste Louise Mensch speelde daarin een belangrijke rol: als Britse Tory wou ze absoluut niet dat UKIP en Farage te populair werden, dus kopieerde ze de strategie van de ALDE-partij in de EU:'Extreemrechts wordt gesteund door Poetin.' De Clinton-campagne, met de steun van CNN (Donna Brazile, partijvoorzitter van de Democraten en CNN-opiniemaker, speelde haar debatvragen door) en publicaties als Newsweek, startten hun Russofobe campagne. Wie niet negatief genoeg over Trump berichtte, was een Russische spion.

Uiteindelijk won Trump de nominatie makkelijk. NeverTrump, de National Review, Mensch bleven hun spelletje spelen:'Trump is fake, de kiezers zijn genaaid.' Wikileaks publiceerde op dat moment dagelijks documenten. In een ervan bleek dat de Clintons Trump voor de verkiezing wilden promoten omdat ze dachten dat hij de makkelijkste tegenstander was. De NeverTrump-beweging lachte zich een kriek maar vergat te vermelden dat ook hun kandidaat, Ted Cruz, net als Ben Carson, op datzelfde lijstje stonden. Opnieuw etaleerden ze hun hypocrisie.

Na de nederlaag van Cruz begonnen sommige Republikeinen zelfs openlijk Hillary Clinton te steunen. Het kon toch niet dat zo'n seksist, een mannetje van Poetin, hen zou vertegenwoordigen? Wat wel opviel: veel van de 'turncoats', waren dezelfde politici die destijds onder George W. Bush de Irakoorlog steunden.

Anderen zetten hun geld op Evan McMullin, die na de overwinning van Trump in de strijd werd gegooid. Hij zou de meer conservatieve maar ook libertarische lijnen van de partij vertegenwoordigen. Trump-fans deden hun werk en vonden genoeg connecties met twijfelachtige organisaties om de man buitenspel te zetten. Ook de mainstream media werkte mee: als ze het al over McMullin hadden, noemden ze hem 'de andere kandidaat', zelden of nooit bij naam. Rand en Ron Paul, populaire libertairen binnen de partij, waren ook niet dol op 'McMuffin'.

Het laatste kunstje van NeverTrump was de reactie op de 'grab them by the pussy'-tape. De seksist of zelfs 'verkrachter' Trump was ontmaskerd. Dezelfde Republikeinse insiders, de National Review etc. grepen hun kans:'Iemand die zo over vrouwen denkt, kan ons onmogelijk vertegenwoordigen!' Helaas voor hen werd de volledige tape online gezet en konden kiezers zelf hun oordeel vellen.

Na de brief van FBI-directeur Comey, waarin de belangrijkste boodschap was dat de Clinton Foundation nog steeds onder crimineel onderzoek staat, buigde de NeverTrump-beweging uiteindelijk. Het kon niet anders: hoe wil je beweren dat je voor waarden en normen staat, terwijl je een corrupte politica aan de macht helpt? Hier en daar zie je de activisten/journalisten nog wat commentaar geven op Trump. Een soort laatste stuiptrekking, tot de volgende verkiezingen er weer aankomen.